ne olsun işte bir garip hamlet..

büyüyünce elo. ve hab. mühendisi olacak biri.. küçükken anadolu lisesi ‘nde okumuş, sırf o boktan liseye gidebilmek için 6 sene boyunca her gün 100 km yol almıştır.. hesaplasam dünyayı bi kaç kez turlar mı acep? hesaplayan olursa yazsın lütfen, matematikle aram pek iyi değildir de, özellikle de mat 2 ile.. her neyse bunlar teknik detaylar.. ayrıca okuluma boktan dediğime bakmayın o zamanlar nedense pek bi hevesle, sabahın zotıgınde uyanıp giderdim okula..

daha geriye gidecek olursak ki hiç lüzumu yok zira size neden doğduğum yerin tam olarak salon penceresinin dibi olduğunu düşünmemin nedenini anlatamam, anlatamam çünkü niye böyle düşündüğümü ben de bilmiyorum.. belki de keşke ben burada doğmuşsam (heheheyt) diye düşündüğümden falan filan bilmem ne..

araba ve lahmacun sevdasından ötürü bi bayram günü trafik kazası geçirmişliğim ve 17 yaşındayken direksiyon başında olduğumu gören jandarma komutanının, önce yaşımı sorup ardından ‘ehliyetin var mı’ diye sorması üzerine; ‘17 yaşındakilere ehliyet vermiyorlar ki’ demişliğim de vardır..

eskiden evimizin bahçesinde incir ağaçları vardı, şimdi yok çok duygusal oldu be.. yok tabii ağaçlara üzüldüğümden değil, o ağaçların dallarına astığımız kum torbalarından birinin, küçükken çok kıskanç olan sevgili arkadaşım ‘hadi’ tarafından nasıl perişan edildiğini anlatacaktım da oradan geldi aklıma.. zaten anlatmaktan da vazgeçtim..

yıllardır izmit ‘teyim.. büyüyene kadar izmit ‘e devam.. hayatın rüzgarına her daim açığım, durdurmaya, önüne geçmeye, kendi kurallarımı dayatmaya çalışmam herhalde, nereye estirdiyse oraya.. bu, teslimiyetten kaynaklanmıyor aksine maceracı temellere dayanıyor, bunu bilesiniz..